Sen kategorio

Ĉe la stacidomo en aŭtuna mateno

“Alla stazione in una mattina d’autunno” (Ĉe la stacidomo en aŭtuna mateno) estas unu el la plej belaj poeziaĵoj de la itala (toskana) poeto Giosue Carducci (1835-1907), pri kiu mi jam parolis plurfoje – laste, la 15-an de julio 2018:

www.bitoteko.it/esperanto-vivo/eo/2019/07/15/giosue-carducci-3/ 

Mi ĝin transskribas, en la itala, kaj en ĝia traduko al Esperanto.

La poeziaĵo priskribas la disiĝon ĉe la stacidomo de Bolonjo (la 23-an de oktobro 1873) disde la amatino Caterina Cristofori Piva (kaŝita sub la nomo “Lidia”); la atmosfero estas morna, plumbe griza, ne nur pro la aŭtuna nebulo kaj la pluvo, sed ankaŭ pro la malĝojo de la adiaŭo.

Mi aldonas unu el la pentraĵoj de Claude Monet (1840-1926) dediĉitaj al la pariza stacidomo Saint-Lazare (“La gare Saint-Lazare, Paris”), Parizo, Musée d’Orsay.


ALLA STAZIONE

IN UNA MATTINA D’AUTUNNO

Oh quei fanali come s’inseguono

accidiosi là dietro gli alberi,

tra i rami stillanti di pioggia

sbadigliando la luce su ‘l fango!

Flebile, acuta, stridula fischia

la vaporiera da presso. Plumbeo

il cielo e il mattino d’autunno

come un grande fantasma n’è intorno.

Dove e a che move questa, che affrettasi

a’ carri foschi, ravvolta e tacita

gente? a che ignoti dolori

o tormenti di speme lontana?

Tu pur pensosa, Lidia, la tessera

al secco taglio dài de la guardia,

e al tempo incalzante i begli anni

dài, gl’istanti gioiti e i ricordi.

Van lungo il nero convoglio e vengono

incappucciati di nero i vigili,

com’ombre; una fioca lanterna

hanno, e mazze di ferro: ed i ferrei

freni tentati rendono un lugubre

rintocco lungo: di fondo a l’anima

un’eco di tedio risponde

doloroso, che spasimo pare.

E gli sportelli sbattuti al chiudere

paion oltraggi: scherno par l’ultimo

appello che rapido suona:

grossa scroscia su’ vetri la pioggia.

Già il mostro, conscio di sua metallica

anima, sbuffa, crolla, ansa, i fiammei

occhi sbarra; immane pe ‘l buio

gitta il fischio che sfida lo spazio.

Va l’empio mostro; con traino orribile

sbattendo l’ale gli amor miei portasi.

Ahi, la bianca faccia e ‘l bel velo

salutando scompar ne la tenebra.

O viso dolce di pallor roseo,

o stellanti occhi di pace, o candida

tra’ floridi ricci inchinata

pura fronte con atto soave!

Fremea la vita nel tepid’aere,

fremea l’estate quando mi arrisero;

e il giovine sole di giugno

si piacea di baciar luminoso

in tra i riflessi del crin castanei

la molle guancia: come un’aureola

più belli del sole i miei sogni

ricingean la persona gentile.

Sotto la pioggia, tra la caligine

torno ora, e ad esse vorrei confondermi;

barcollo com’ebro, e mi tocco,

non anch’io fossi dunque un fantasma.

Oh qual caduta di foglie, gelida,

continua, muta, greve, su l’anima!

io credo che solo, che eterno,

che per tutto nel mondo è novembre.

Meglio a chi ‘l senso smarrì de l’essere,

meglio quest’ombra, questa caligine:

io voglio io voglio adagiarmi

in un tedio che duri infinito.

Giosue Carducci

°°°°°

ĈE LA STACIDOMO

EN AŬTUNA MATENO

Jen, kiel sekvas sin ĉi lumfontoj nun,

pasante pigre post tiu arbovic’.

Tra l’ branĉoj, kiuj pluvon gutas,

falas oscede la lum’ sur koton.

Penetre, akre plendas la fajfo de l’

haltanta trajno. Plumbokolora la

ĉielo. La maten’ aŭtuna

kvazaŭ fantomo nin ĉirkaŭprenas.

Ho, kien kuras mute, tumulte kaj

vagonojn nigrajn eksieĝante ĉi

popol’? Al kiaj nekonataj

penoj doloraj, esperoj vanaj?

Lidia, karton reve transdonas vi

al la truilo seka de l’ konduktor’,

transdonas vi al fluga tempo

dolĉajn momentojn, memorojn belajn.

Laŭlonge de la nigraj vagonoj, en

kapuĉoj nigraj iras gardistoj nun

simile ombrojn, kun lanternoj

palaj kaj feraj marteloj. Tintas

batitaj feraj bremsoj funebre, kun

resono longa; funde de la anim’

respondas eĥo de dolora

tedo, simila al plorsingulto.

La frapa fermo de la pordetoj nun

insulti ŝajnas; mokas kruele nun

la lasta vorto ekiriga,

batas brutale la pluv’ la vitrojn.

Kaj jam, konscie pri sia ŝtal-anim’,

la monstro snufas, ternas kaj skuas sin,

malfermas larĝe flam-okulojn,

fajfas tra l’ grizo, mokante l’ spacon.

La naŭza monstro iras. En skua kur’

terura mian amon ĝi portas for.

Ve, blankajn vangojn kaj vualon

adiaŭantan mallum’ englutas.

Ho, roze pala, dolĉa anĝel-vizaĝ’,

ho, pacradiaj stelaj okuloj, vi,

ho, vi, riĉbukle ombrumita

brila kaj ĉasta kaj rava frunto!

La viv’ jubilis varme en la aer’,

somer’ jubilis dum vi alridis min,

la juna suno de junio

kisis pelzure per lumokisoj,

tra la reflektoj de la kaŝtanharar’,

la vangojn mildajn, kaj kiel aŭreol’

pli bela ol suno zonis miaj

revoj ravantan figuron vian.

Sub pluv’ ekiras nun mi tra la nebul’,

por droni en ĝi, kaj kiel ebriul’

mi ŝanceliĝas kaj demandas:

ĉu mi ne estas fantomo nura?

Ho, kia frosta flava folio-fal’,

senĉese, mute, peze en l’ anim’!

Mi kredas: sole kaj eterne

estas en tuta la mond’ novembro.

Ol la konscio estas pli bonaj ĉi

krepuskaj ombroj kaj ĉi nebula stat’.

Ho, droni, droni en ĉi tiu

surda ĉagreno eterne daŭra.

Giosue Carducci, trad. Kálmán Kalocsay

(el “Eterna bukedo”, 1931, p. 151-152)

Respondi

Retpoŝtadreso ne estos publikigita. Devigaj kampoj estas markitaj *